[พื้นที่เล็กๆ]
ตรัย ภูมิรัตน
Intro : B Bmaj7 B7 E
B Bmaj7
จะต้องถอนใจ อีกสักเท่าไร
B7 E
โลกแห่งความเป็นจริง ไม่เคยเป็นอย่างใจ
Em Ebm G#m
วันและคืนเปลี่ยนหมุน ให้เราวิ่งตามเรื่อยไป
C#m F#7sus4/F/F7#sus4/F
โตแล้ว ทุกอย่างเปลี่ยนไป
B Bmaj7
การเป็นผู้ใหญ่ มันไม่ง่ายเลย
B7 E
มันไม่คุ้นไม่เคย ยิ่งคิดยิ่งเหนื่อยใจ
Em Ebm G#m
ไม่มีเวลาเหลือ ไว้ฝันไว้คิดถึงใคร
C#m F#
โตแล้ว ต้องทำอย่างไร
Ebm G#m Ebm G#m
เมื่อนาฬิกาในชีวิตหมุนเร็วกว่าใจ จนตัวเราเองอาจหล่นหาย
E Ebm C#m F#
เมื่อเด็กคนหนึ่งที่อยู่ในใจ เขาไปไหน ทำไมวันนี้เขาหายไปจากเรา
E Ebm
ขอพื้นที่เล็กๆให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม
Eb G#m
ไม่ว่านานเท่าไร ก็ไม่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า
E Ebm C#m F#
ให้ความสดใส ยังอยู่กับเรา อย่าให้ใครเขามาแย่งไป
E Ebm
แค่เพียงอยาก ขอพื้นที่เล็กๆนี้ยังเป็นเด็กไปนานๆ
Eb G#m
ให้เรายังได้ฝัน ให้เรายังยิ้มได้
E Ebm
โลกแห่งความจริง มันจะดีหรือร้าย
C#m F# (B)
เก็บความเป็นเด็กในหัวใจ เอาไว้
Instrument : B Bmaj7 B7 E
B Bmaj7
ตรงขอบฟ้านั้น มีรุ้งพาดผ่าน
B7 E
เมื่อความจริงความฝันได้มาบรรจบกัน
Em Ebm G#m
ที่ดินแดนแห่งนั้น เด็กน้อยคนหนึ่งกับฉัน
C#m F#
จูงมือเดินไปด้วยกัน
Ebm G#m Ebm G#m
เมื่อนาฬิกาในชีวิตหมุนเร็วกว่าใจ จนลืมว่าเราเคยเป็นใคร
E Ebm C#m F#
อย่าลืมเด็กน้อย ทิ้งปล่อยเขาคอยอยู่เดียวดาย ได้ยินใช่ไหมเสียงนั้นที่เรียกเรา
E Ebm
ขอพื้นที่เล็กๆให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม
Eb G#m
ไม่ว่านานเท่าไร ก็ไม่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า
E Ebm C#m F#
ให้ความสดใส ยังอยู่กับเรา อย่าให้ใครเขามาแย่งไป
E Ebm
แค่เพียงอยาก ขอพื้นที่เล็กๆนี้ยังเป็นเด็กไปนานๆ
Eb G#m
ให้เรายังได้ฝัน ให้เรายังยิ้มได้
E Ebm
โลกแห่งความจริง มันจะดีหรือร้าย
C#m F# E Ebm
แต่ความเป็นเด็กในหัวใจ จะอยู่กับฉันตลอดไป
(ขอพื้นที่เล็กๆ ขอพื้นที่เล็กๆ ขอพื้นที่เล็กๆ ให้ใจยังเป็นเด็ก)
Ebm G#7
อยู่กับฉันตลอด ไม่ให้ใครแย่งไป
E Ebm G#7
(ขอพื้นที่เล็กๆ ขอพื้นที่เล็กๆ ขอพื้นที่เล็กๆ ให้ใจยังเป็นเด็ก)ๆๆๆๆ
วันนี้ขออัพเพลงนี้ละกัน ฟังแล้วรู้สึกเข้ากับความรู้สึกตอนนี้ดี
บล๊อกคราวนี้ ขออนุญาตก๊อปข้อความจากสเปซทั้งหมดมาลงละกัน
เพราะวันนี้อัพสเปซพอดี ^.^
+++++++++++
หวัดดีค่า วันที่ 1 พ.ค. ให้ทายว่าเป็นวันอะไร
วันแรงงานแห่งชาตินั่นเอง 555+
แล้วก้อไม่เห็นจะมีไรเลยเนอะ ผ่านมาแล้วก้อผ่านไปเหมือนทุกๆวัน
อยากรู้จัง ใครเป็นคนคิดปฏิทินขึ้นมาคนแรกน้า
ทำไมเค้าถึงกำหนดให้ปีนึงมี 365 วัน
ทำไมเค้าถึงไม่กำหนดให้ปีนึงมี 730 วันล่ะ
ถ้าเป็นยังงั้นก้อคงดี -- ตอนนี้ก้อคงเพิ่งจะ 10 ขวบเอง
แต่ในเมื่อคนคิดปฏิทินคนแรกกำหนดให้มันมี 365 แล้วคนอื่นก้อเห็นดีเห็นงามด้วย
แถมยังใช้สืบต่อกันมาเรื่อยๆตั้งน๊านนนนานแสนนานแล้ว
เราก้อคงต้องยอมรับช่ายมะ ว่า 20 แล้ว
ยี่สิบปี --- ยี่สิบปี จิงๆหรอเนี่ย
มันฟังดู แก๊แก่ -*- เมื่อวานยัง 19 อยู่แท้ๆเลย แปปเดียว เลื่อนขึ้นเป็นเลข 2 แระ
แต่ถ้าจะว่าไป เราก้อยังเป็นเราเหมือนเดิมนิเนาะ ไม่เห็นจะมีไรเปลี่ยนเลย
ก้อแค่ แก่ขึ้นมามากกว่าเมื่อวานแค่วันเดียว ไม่ได้แก่ขึ้นมากว่าเมื่อวาน 1 ปีซะหน่อย
แล้วเมื่อวาน ก้อแก่กว่าเมื่อวันก่อน 1 วัน วันก่อน ก้อแก่กว่าวันก่อนหน้านี้อีก 1 วัน
สรุปว่า แก่ขึ้นอยู่ทุกวัน
แล้วตรูจะมาบ่นทำไมฟะ -*-
ขอบคุณเวลาที่ผ่านไปทุกวินาที ทำให้รู้ว่าคนเรา แก่ขึ้นทุกวินาที
ขอบคุณเวลาที่ผ่านไปแล้วไม่ย้อนกลับคืนมา ทำให้ชีวิตเรามีคำว่า อดีต ปัจจุบัน และอนาคต
ขอบคุณอดีตที่ทำให้เรารู้ว่า เราจะกลับไปแก้ไขอะไรที่ทำไปแล้วไม่ได้
ขอบคุณปัจจุบันที่ทำให้เรารู้ว่า ตอนนี้เราเป็นยังไง อยู่ในสถานการณ์ไหน
แล้วถ้าทำอะไรไปแล้วมันก้อจะกลายเป็นอดีตทันที
ขอบคุณอนาคตที่ทำให้เรารู้ว่า เรายังมีโอกาสเลือก ที่จะทำอะไรก้อได้
ขอบคุณทุกอย่าง ทุกคนบนโลกใบนี้ ที่ทำให้เรากลายเป็นเรา ในวันนี้
ช่วงนี้ไม่มีอะไรใหม่ๆอัพเดทเลย
ชีวิตว่างเปล่าจริงๆ เข้าใจแล้วว่าการอยู่กับตัวเองจริงๆมันเป็นยังไง
มันไม่เหมือนเมื่อก่อนที่มีเรื่องให้คิดโน่นคิดนี่ซะมากมายก่ายกอง
ช่วงนี้ อะไรๆก้อปลงๆ ปลงไปหมดซะทุกอย่าง
ไม่คาดหวังอะไร ไม่ดิ้นรน ไม่เรียกร้อง ไม่ๆๆๆ ไม่ทุกอย่าง
เพราะขี้เกียจคิดนั่นเอง
สมองมันโล่งๆยังไงก้อไม่รุ
ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรเข้ามา ก้อปล่อยวาง แล้วก้อปล่อยให้มันเป็นไป เป็นไป และเป็นไป
ไม่รู้สึกว่าต้องดิ้นรน หรือทำอะไร แค่คอยดู คอยดู และคอยดู
เป็นแบบนี้ สบายใจมากๆๆๆๆ ไม่เหนื่อยสมองด้วย
วันนี้พ่อโทรมา ก้อคุยๆไป แบบว่าพ่อจำไม่ได้มั้งว่าวันเกิด
เลยบอกไป วันนี้วันเกิดนะพ่อ
พ่อบอกว่า เกิดอะไร คนเราเกิดแค่ครั้งเดียวแค่นั้นแหละ จะมาเกิดอะไรหลายรอบ
อืมมมม เนอะ มันก้อจริงของพ่อนี่นา พ่อนี่ ชอบพูดไรให้คิดอยู่เรื่อยเลย
สงสัยที่เป็นอย่างทุกวันนี้ ออกแนวปลงๆก้อคงเพราะพ่ออีกแน่เลย
จำได้ว่า พ่อเคยบอก เมื่อน๊านนนน นานนนน นานนนน และนานมากมาแล้วว่า
ปัญหาบางอย่าง เราแก้ด้วยตัวเองไม่ได้ และบางทีเราก้อไม่จำเป็นต้องแก้
มันก้อแค่เป็นสถานการณ์ๆหนึ่ง เป็นอุปสรรคที่มันผ่านเข้ามา
เพื่อให้เราเข้าใจ แล้วก้อเรียนรู้ เพื่อที่จะผ่านมันไปให้ได้ ก้อแค่นั้นเอง
พ่อพูดตั้งหลายปีมาแล้ว แต่ยังจำได้อยู่ ตอนนั้นก้อไม่ค่อยเข้าใจหรอก ว่าเราจะทำแบบนั้นได้ยังไง
เราต้องพยายามแก้ปัญหา แล้วทำทุกอย่างให้มันดีที่สุดสิ
แต่ตอนนี้เข้าใจแล้ว เข้าใจมากๆ ลึกซึ้งด้วย
ก้อเลยกลายเป็นว่า ออกแนวปลงๆกับชีวิตปลงกับทุกอย่างซะงั้นอ่ะ
บ่นไรมาเรื่อยเปื่อย หาทางจบไม่ได้ ทำไงดี
งั้นเอาเป็นว่า จบเลยละกัน
รักทุกคนบนโลกใบนี้นะ จุ๊บๆ
ปล.ขอบคุณพี่ชะเอมมากค่ะ_/l\_ รีบมาอวยพรตั้งแต่บล๊อกที่แล้วเลย